نقطه سربه‌سر

در معاملات، نقطه سربه‌سر (Break-Even) زمانی به دست می‌آید که کل درآمد دقیقاً کل هزینه‌ها را پوشش دهد؛ به عبارت دیگر، پس از کسر همه هزینه‌ها نه سودی باقی می‌ماند و نه زیانی. این هزینه‌ها برای مثال شامل کارمزد سفارش و کمیسیون، اسپرد، هزینه تأمین مالی پوزیشن‌هایی که شبانه باز می‌مانند و هزینه دریافت داده‌های بازار یا نرم‌افزار معاملاتی است. بسته به کشور، ممکن است مالیات بر سود معاملات نیز باید در محاسبه لحاظ شود.

اگر نتیجه از این آستانه بالاتر برود، معامله‌گر در سود است و اگر پایین‌تر بیاید، زیان می‌کند. نقطه‌ای که محدوده سود و محدوده زیان در آن به هم می‌رسند، نقطه سربه‌سر (Break-Even Point یا BEP) نامیده می‌شود.

مثال

معامله‌گری 100 سهم را به قیمت 50 دلار می‌خرد و هنگام باز کردن پوزیشن 10 دلار و هنگام بستن آن نیز 10 دلار کمیسیون می‌پردازد. کل هزینه‌ها 20 دلار، یعنی 0.20 دلار برای هر سهم است. بنابراین قیمت سهم باید به 50.20 دلار برسد تا معامله سربه‌سر شود و تنها بالاتر از این سطح است که سود واقعی ایجاد می‌شود. در معاملات فارکس و CFD، اسپرد همین اثر را دارد: هر پوزیشن جدید با زیانی کوچک آغاز می‌شود و ابتدا باید دست‌کم به اندازه اسپرد حرکت کند تا به نقطه سربه‌سر برسد.

اهمیت برای معامله‌گران

دانستن نقطه سربه‌سر نشان می‌دهد بازار چقدر باید حرکت کند تا یک معامله سودآور شود. این موضوع به‌ویژه برای سبک‌های کوتاه‌مدت مانند اسکالپینگ اهمیت دارد که در آن‌ها هزینه‌ها سهم بزرگی از نتیجه هر معامله را تشکیل می‌دهند. معامله‌گران این اصطلاح را به دو معنای دیگر نیز به کار می‌برند: وقتی حد ضرر را برای ایمن‌سازی پوزیشن به قیمت ورود منتقل می‌کنند، از «حد ضرر سربه‌سر» صحبت می‌کنند؛ و نسبت ریسک به ریوارد تعیین می‌کند که یک استراتژی برای سربه‌سر شدن در طول تعداد زیادی معامله به چه نرخ موفقیتی نیاز دارد.