تورم

تورم به چه معناست؟

تورم به معنای کاهش قدرت خرید پول است؛ به بیان دیگر، افزایش عمومی و پایدار سطح قیمت کالاها و خدمات. با نرخ تورم سالانه 5 درصد، سبدی از کالاها که یک سال پیش 100 دلار قیمت داشت اکنون 105 دلار قیمت دارد و بنابراین با همان 100 دلار کالای کمتری می‌توان خرید. تورم معمولاً زمانی پدید می‌آید که عرضه کالاها و خدمات از کل تقاضا کمتر باشد؛ افزایش هزینه‌ها، برای مثال هزینه انرژی، نیز می‌تواند قیمت‌ها را بالا ببرد.

اندازه‌گیری و انواع تورم

تورم معمولاً با شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) اندازه‌گیری می‌شود که قیمت سبدی نماینده از کالاها و خدمات را دنبال می‌کند. در آمریکا، CPI را اداره آمار کار (BLS) منتشر می‌کند، در حالی که هدف تورمی فدرال رزرو بر پایه شاخص قیمت هزینه‌های مصرف شخصی (PCE) تعریف شده است؛ منطقه یورو از شاخص هماهنگ‌شده قیمت مصرف‌کننده (HICP) استفاده می‌کند. بسیاری از بانک‌های مرکزی در میان‌مدت نرخ تورمی در حدود 2 درصد را هدف قرار می‌دهند.

بسته به سرعت افزایش قیمت‌ها، میان تورم خزنده، تورم متوسط و تورم شتابان تمایز قائل می‌شوند. مرزها دقیق نیستند: در تورم خزنده قیمت‌ها به‌آرامی بالا می‌روند، تورم متوسط به‌طور محسوسی بالاتر اما هنوز قابل کنترل است، و تورم شتابان به نرخ‌های سالانه دورقمی یا بیشتر می‌رسد و اعتماد به پول را به‌سرعت از بین می‌برد. حالت افراطی آن ابرتورم است، مانند آنچه در سال 1923 در آلمان رخ داد. نقطه مقابل تورم، تورم منفی (دفلاسیون) است.

اهمیت تورم برای معامله‌گران

آمار تورم از تأثیرگذارترین داده‌های منتشرشده بر بازار است، زیرا مستقیماً بر تصمیمات نرخ بهره بانک‌های مرکزی اثر می‌گذارد. رقمی بالاتر از انتظار احتمال سیاست نرخ بهره بالا را افزایش می‌دهد که معمولاً به تقویت ارز مربوط کمک می‌کند، اما می‌تواند بر اوراق قرضه و شاخص‌های سهام فشار بیاورد. تورم کمتر از انتظار معمولاً اثری معکوس دارد. معامله‌گران همچنین تورم «هسته» (Core) را دنبال می‌کنند که قیمت‌های پرنوسان مواد غذایی و انرژی را در بر نمی‌گیرد.